milpress

„Senior Hobby” to jedna z grup tanecznych prowadzonych w ramach działalności szkoły tańca w Gorzowie Wielkopolskim.

Artystyczna placówka, której pełna nazwa brzmi Centrum Tańca Fan Dance Anny i Grzegorza Deptów jest najstarszą tego typu szkołą, istniejącą w Gorzowie od ponad 40 lat, oferującą zajęcia taneczne od malucha do seniora.

Każdego roku w lutym tańczący seniorzy biorą udział w tygodniowych warsztatach tanecznych, które od kilkunastu lat organizowane są w hotelu „Malachit” w Świeradowie Zdroju. Tak też było i w tym roku.

W tanecznych zajęciach brało udział ponad 30 par, wśród których były pary zaawansowane ale także rozpoczynające przygodę z tańcem towarzyskim. W czasie gdy poranna  grupa ćwiczyła, pozostałe osoby korzystały z uroków zaśnieżonych gór. Natomiast wieczorem wszyscy tancerze spotykali się na tej samej wielkiej sportowej sali, uczestnicząc w practice, czyli zajęciach treningowych, podczas których tancerze samodzielnie ćwiczą poznane  kroki i figury ale pod okiem nauczycieli Anny i Grzegorza Deptów.

Ciekawostką dla nowicjuszy jest ceremonia pasowania na tancerzy, a więc formalne przyjęcie do tanecznej braci. Każdego roku są inne propozycje obchodzenia tego zdarzenia ale niezmienne jest doczepianie im kocich ogonów. Tym razem z przygotowanych wielkich liter musieli ułożyć hasła, które okazały się nazwami tańców towarzyskich. Grzegorz Depta każdego „Kota” i „Kotkę” osobiście pasował. Każda para otrzymała Certyfikat potwierdzający dołączenie do tanecznej rodziny. Potem wszystkie „kocie” pary zaprezentowały podstawowe figury taneczne.

Wszyscy miłośnicy tańca w różnym senioralnym wieku uważają, że taniec ich pobudza do życia, bo to nie tylko ruch ale także radość ze spotkań, rozmów i wspólnego spędzania czasu. Niektórzy byli na tanecznych warsztatach w Świeradowie już piętnasty raz, inni po raz pierwszy – dla tych dodatkową atrakcją było zwiedzanie kurortu i pobliskich miejscowości ale również zachwyt nad ilością pięknych pałaców w tym rejonie Polski. W związku z tym niektórzy warsztatowicze pozostali dłużej w tym rejonie przenosząc się do innych ośrodków wypoczynkowych, często w aranżacji w stylu retro.

Centrum Tańca Fan Dance tak zachęcało na stronie internetowej do wzięcia udziału w warsztatach: – Połącz pasję do tańca z zimową przygodą na stoku! Zapraszamy na „Zimową Akademię Tańca”- wczasy z tańcem w Świeradowie Zdroju 2026.

Wyjątkowe warsztaty tańca towarzyskiego można połączyć z jazdą na nartach w malowniczej, zimowej scenerii. Poranki pełne tańca, południe na stoku a wieczory – relaks i świetna zabawa w gronie pasjonatów. Czekają na Was: zajęcia taneczne dla par – tańce standardowe i latynoamerykańskie, aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu, malownicze szlaki na spacery i wędrówki, doskonałe warunki do narciarstwa biegowego i zjazdowego, czyste powietrze i piękne widoki, które koją i inspirują atmosferą pełną energii, śmiechu i pozytywnych emocji.

Hotel położony niedaleko XIX-wiecznego Parku Zdrojowego i zabytkowej pijalni wód mineralnych. Samo miasto słynie z unikalnych w Polsce źródeł, bogatych w żelazo, fluor, magnez i radon. Dostępne tu kuracje pitne wspomagają leczenie schorzeń reumatologicznych, neurologicznych czy układu krążenia.

Jak przystało na szkołę, ostatniego dnia pobytu na karkonoskiej ziemi dorośli uczniowie uroczyście podziękowali Annie i Grzegorzowi Deptom, twórcom i organizatorom Akademii Tańca.

Wanda Milewska

Foto Grzegorz Milewski

20 total views, 1 views today

Pożegnanie Agnieszki Byrskiej – Zaczyk

W 92 roku życia, 29 stycznia 2026 roku, czyli dzień po rocznicy śmierci Ireny Byrskiej (27 stycznia 1997 roku) i dzień przed rocznicą śmierci ks. Witolda Andrzejewskiego (30 stycznia 2015 roku) w podwarszawskim Skolimowie odeszła Agnieszka Byrska-Zaczyk. Na swoim facebook’owym koncie oficjalną informację o gorzowskim dorobku artystycznym Agnieszki  zamieścił Teatr im. Juliusza Osterwy w Gorzowie. W dniu śmierci Agnieszki rozmawiałem telefonicznie z prof. Maria Krzysztofem Byrskim, bratem Agnieszki. Następnego dnia  po zainstalowaniu wystawy Instytutu Pamięci Narodowej pt. Pielgrzym Niepodległości, dedykowanej pamięci naszego „Szefa” Witolda Andrzejewskiego, jedną z plansz zawiozłem dyrektorowi teatru Janowi Tomaszewiczowi, może się przyda. No i się przydała. Fotografia  na planszy przedstawia Agnieszkę Byrską – Zaczyk w roli Faramuszki, Witolda Andrzejewskiego w roli Don Alvaresa, a przypomnijmy, że była to sztuka Stanisława Herakliusza Lubomirskiego Don Alvares albo niesforna w miłości kompanija, wystawiona w reżyserii Ireny Byrskiej na deskach naszego teatru oraz w TVP na  żywo. W dziele scenicznym wystąpił także Tadeusz Byrski.

Pogrzeb Agnieszki Byrskiej – Zaczyk odbył się na Starych Powązkach, a urna z ziemskimi szczątkami została złożona w rodzinnym grobie Byrskich, co nastąpiło po pożegnaniu w Domu Aktora Seniora w Skolimowie i Mszy św. w kościele pw. św. Karola Boromeusza. W pożegnaniu uczestniczył dyrektor naszego teatru i Prezes Związku Artystów Scen Polskich Jan Tomaszewicz, o czym mnie powiadomił. W dniu pogrzebu 5 stycznia 2026 roku ze względu na to, że nie mogłem uczestniczyć osobiście w ostatnim pożegnaniu, łączyłem się duchowo z Rodziną Byrskich i przesłałem krótki tekst, który publikuję poniżej.

 „Świat beze mnie pozostanie innym światem
pozostanie niekompletny, gdyby nawet o mnie zapomniano.”

Halina Poświatowska

Kiedy pochylamy się nad śmiercią, wspominamy tych, których już nie ma wśród żywych, zastanawiamy się nad naszym odejściem i stawiamy sobie pytanie za Haliną Poświatowską:

… czy świat umrze trochę, kiedy ja umrę?

Czy świat umrze trochę wraz z odejściem Agnieszki? Droga Joanno-córko Agnieszki i Zdzisława, Czcigodny Ekscelencjo Krzysztofie-bracie z rodziną, Droga mojej osobie Kasiu – siostro z rodziną, najbliżsi, przyjaciele jesteśmy dziś we wspólnocie cierpienia i bólu, uczestnikami dnia po „pustej nocy w pałacu boleści.” Chór, którym dyryguje Irena Byrska, jak wspominał przed laty Mamę Irenę w kazaniu pogrzebowym ksiądz Witold Andrzejewski – przyjaciel Rodziny Byrskich,  dopowiadam dziś: w darze od samego Boga powiększył swój skład o wybitną solistkę; tancerkę i aktorkę Agnieszkę Byrską – Zaczyk. Nowy wymiar anielskich tonów rozpoczął się od przewodnika/koryfeusza -Tadeusza. Potrzebny był basso profondo – do chóru dołączył ks. Witold Andrzejewski, aktor gorzowskiego teatru Byrskich, a później ksiądz. Brak tenora wypełnił Zaczyk Zdzisław-zięć, a mąż Agnieszki. W znamiennym dniu 29 stycznia 2026 roku chór wzbogaciła swoimi talentami Agnieszka Byrska-Zaczyk. Dziś się spotykają na rozstaju dróg, aby podążać razem w wieczności by pomnażać piękno, dobro i prawdę. Po prostu być jednym z wielości.

Niech wybrzmi dziś wiersz, który Irena Byrska rozczytywała, w chwilach skolimowskiej samotności:

 Opuszczona wieś

Wczoraj, wtedy/ gdy przychodzi śmierć/ nie spodziewasz się /
utraty zapamiętanych pejzaży./ Lgną do ciebie wszystkie wspomnienia.

Żywi potrafią zapomnieć, /ktoś następny usiądzie na krześle,/
nieopatrznie trąci wonności/ zachowane w bruzdach pamięci/
czasem zmartwionej  twarzy.

Płacze przydrożna kapliczka/ dawne modlitwy deszcz obmywa. /Wiatr zamyka księgę życia.

Janusz Dreczka

Pozostaje z nami wspomnienie i zobowiązanie: pielęgnowania pamięci o Agnieszce i wszystkich jej śmierć poprzedzających, ale nade wszystko ofiarowanie się w  najwyższym akcie miłosierdzia wobec drugiego człowieka, pogrzebania jego ziemskich szczątków.

Na koniec już, Halina Poświatowska z nadzieją ogromu wdzięczności za życie, w pełni jego wartości bez względu na długość i kruchość ziemskich chwil z satysfakcją woła:

… a jednak/ miło jest pomyśleć/ że świat umrze trochę/ kiedy ja umrę.

I już na koniec wspomnienie duszy, historii naszej nieśmiertelności, tak to już w życiu bywa!, … bo ziemia jest dla żywych – to za Zdzisławem Morawskim.

Historia Duszy

Twoja dusza, jest po prostu potrzebna. /Świat byłby bez niej niekompletny.

Unosisz jej zapach, jesteś jej bogactwem./ W powiewie nad głowami tłumu, stajesz się jej pełnią.

Janusz Dreczka

Za Twoje życie Agnieszko, darowane przez Ciebie naszemu miastu: prawdę, dobro i piękno oraz świadectwo talentu sztuki teatralnej wdzięczność wyrażam, Gorzowianin – Janusz Dreczka.

Fotografia planszy: Jan Tomaszewicz

868 total views, 2 views today

• Vouchery do gorzowskich kawiarni i restauracji.  
• Nagroda specjalna: wino z lokalnej, gorzowskiej Winnicy Siedem Wzgórz.
   

110 total views, 1 views today